ΕΣΩΤ. CAFÉ DES LILAS, ΠΑΡΙΣΙ - ΝΥΧΤΑ
Χρυσές λάμπες, γεμάτη αίθουσα, λουλούδια σε κάθε τραπέζι. Ο ΤΕΟ (20 και κάτι, σκούρες μπούκλες, λαδί σακάκι) γέρνει πάνω από ένα μικρό μαρμάρινο τραπέζι. Η ΝΑΝΤΙΑ (20 και κάτι, λευκή μαντίλα, φλοράλ φόρεμα) ακουμπά το πιγούνι στο χέρι της. Ακούει. Δεν συμφωνεί.
Τα δάχτυλά της γυρίζουν το ποτήρι με το νερό, ένα αργό τέταρτο της στροφής. Το χέρι του σταματά στη μέση της απόστασης ως το δικό της.
ΤΕΟ
Το τρένο μου φεύγει στις επτά.
Κοιτάζει κάτω, το τραπέζι. Δεν μπορεί να την κοιτάξει στα μάτια και να πει τα υπόλοιπα.
ΝΑΝΤΙΑ
Τότε καλύτερα να πας να κοιμηθείς.
Κανείς τους δεν κουνιέται. Τα πρόσωπά τους είναι πιο κοντά απ’ όσο επιτρέπει το τραπέζι. Το βλέμμα κρατά μια στιγμή παραπάνω.
Κάτω από τη λάμπα, εκείνος γλιστρά ένα διπλωμένο σημείωμα κάτω από τις άκρες των δαχτύλων της. Το χέρι της μένει εκεί που είναι.
ΚΟΨΙΜΟ ΣΕ:







































