ΕΞΩΤ. ΤΑ ΛΕΥΚΑ ΔΟΝΤΙΑ, ΨΗΛΟ ΠΕΡΑΣΜΑ - ΜΕΡΑ
Εκτυφλωτικό φως χιονιού. Η WREN (30 και κάτι), με κουκούλα, την κάπα της σκληρή από την παγωνιά, σταματά εκεί που τελειώνει το μονοπάτι.
Το βουνό κινείται. Ένας δράκος του πάγου σηκώνει το κεφάλι του μέσα από την πλαγιά, η ανάσα του κυλά στο πέρασμα σαν χιονοστιβάδα.
Το σώμα του ξεκολλά από μια σπηλιά μεγάλη σαν καθεδρικός ναός. Ο λαιμός σκαρφαλώνει στον ουρανό.
Από πολύ ψηλά: μια μικρή φιγούρα στην κορυφογραμμή. Δεν τρέχει.
Πάγος ξεκολλά από αγκάθια μακριά σαν λόγχες.
WREN
Το χρέος της μητέρας μου. Ήρθα να το πληρώσω.
Ο δράκος χαμηλώνει το κεφάλι ώσπου ένα χλωμό μάτι φτάνει στο ύψος του δικού της.
Ο ΔΡΑΚΟΣ
(μια φωνή σαν πάγος που σπάει)
Κάθε λέξη εδώ κοστίζει έναν χρόνο. Μόλις ξόδεψες οκτώ.
Η Wren κοιτάζει την κοιλάδα, λευκή ως την άκρη του κόσμου. Μετρά όσα της έχουν απομείνει.
ΚΟΨΙΜΟ ΣΕ:













































