ΕΞΩΤ. ΑΣΒΕΣΤΩΜΕΝΟ ΣΟΚΑΚΙ, ΠΟΡΤΑ ΤΗΣ ΛΙΝ - ΝΩΡΙΣ ΤΟ ΠΡΩΙ
Μπουγάδα απλωμένη από άκρη σε άκρη του δρόμου. Η ΓΙΑΓΙΑ ΛΙΝ (80 και κάτι) βγάζει ένα παλιό ποδήλατο από την πόρτα της. Και τα δύο χέρια στις χειρολαβές.
Ο αντίχειράς της βρίσκει το κουδούνι. Μένει εκεί. Δεν το χτυπάει.
Το σοκάκι είναι μακρύ. Σπρώχνει το ποδήλατο στη μέση του. Δεν ανεβαίνει.
ΓΕΙΤΟΝΑΣ (ΕΚΤΟΣ ΚΑΔΡΟΥ)
Ακόμα δεν το καβαλάς, κυρα-Λιν;
Σκιές από φύλλα περνούν πάνω από το πρόσωπό της. Μάτια χαμηλωμένα. Το πιο μικρό χαμόγελο. Καμία απάντηση.
Η μπροστινή ρόδα χτυπά ρυθμικά στις πλάκες. Ίδιες πλάκες, ίδιο βήμα, κάθε πρωί.
Συνεχίζει προς το φως στην άκρη του σοκακιού. Το ποδήλατο της κάνει παρέα.
ΚΟΦΤΟ ΣΕ:












































