ΕΞΩΤ. ΟΙ ΣΠΑΣΜΕΝΟΙ ΛΟΦΟΙ - ΜΕΣΗΜΕΡΙ
Ξεθωριασμένος ουρανός. Μια κοιλάδα από πέτρα και σκόνη, εκεί που κάποτε περνούσε αυτοκινητόδρομος. Αέρας, και μετά τίποτα.
Πολύ χαμηλά, ένα στίγμα σκόνης κινείται κόντρα στον αέρα. Τρέχει.
Στο ύψος του εδάφους. Ένα πόδι πατά σε καυτό βράχο, ο ήλιος λευκός από πίσω. Μετά ένα δεύτερο.
ΤΟ ΚΥΝΗΓΟΣΚΥΛΟ. Ένα λιγνό μαύρο σκυλί μέσα σε χαραγμένες στρατιωτικές πλάκες, κόκκινες της σκουριάς, γεμάτες άμμο.
Στον ώμο του, ένας λευκός δίσκος με ένα σύμβολο που κανείς ζωντανός δεν μπορεί να διαβάσει. Η μονάδα κάποιου. Η χώρα κάποιου.
Σταματά τρία μέτρα από εμάς. Τα χείλη τραβηγμένα. Λαχανιάζει, ή προειδοποιεί.
ΝΕΛ (Ε.Κ.)
(με τον λαιμό γεμάτο σκόνη)
Μισό παγούρι. Πίνεις εσύ πρώτος.
Ο αέρας πέφτει. Κανείς από τους δύο δεν κουνιέται.
ΚΟΨΙΜΟ ΣΕ:










































