Σταματήστε τα επίπεδα πλάνα AI: σκηνοθετήστε τα σαν ταινία

Κάθε πλάνο είναι μεσαίο. Κάθε χαρακτήρας είναι στο κέντρο. Κάθε κάμερα είναι στο ύψος των ματιών, μετωπικά. Δεν υπάρχουν αντιδράσεις: δεν κόβουμε ποτέ πίσω στο πρόσωπό της αφού συμβεί κάτι. Και δεν υπάρχει πρόοδος: το πλάνο ένα έχει το ίδιο μέγεθος με το πλάνο επτά, οπότε τίποτα δεν κλιμακώνεται. Δεν είναι άσχημο, και αυτή είναι η παγίδα. Είναι επαρκές και εντελώς αδρανές. Είναι κάλυψη.

Τα εργαλεία για να το διορθώσετε είναι τα τέσσερα πεδία πλάνου από το μάθημα 5. Το καθένα από αυτά είναι μια σκηνοθετική απόφαση.

• Το γενικό κάνει τον άνθρωπο μικρό και τον κόσμο μεγάλο. Αυτό είναι απομόνωση.
• Το μεσαίο είναι ουδέτερο, και γι' αυτό έξι στη σειρά δεν σημαίνουν τίποτα.
• Το κοντινό αφαιρεί τον κόσμο και αφήνει μόνο ένα πρόσωπο: οικειότητα, ή την απειλή της, ανάλογα με ό,τι προηγήθηκε.
• Το πολύ κοντινό είναι πίεση.
• Το ένθετο πλάνο είναι η ταινία που δείχνει κάτι και λέει: αυτό μετράει.

Η αδύναμη εκδοχή του SIGNAL άνοιγε με ένα μεσαίο της Mara. Η σκηνοθετημένη εκδοχή ανοίγει με ένα πολύ γενικό πλάνο εγκατάστασης, γιατί το πρώτο που πρέπει να νιώσει το κοινό δεν είναι «να μια γυναίκα» αλλά «να ένα πολύ μεγάλο, πολύ κρύο δωμάτιο με έναν άνθρωπο μέσα».

Σε εκείνο το πρώτο πλάνο η Mara δεν είναι στη μέση. Είναι μικρή στα αριστερά, και τα δύο τρίτα του κάδρου στα δεξιά είναι παράθυρο και άδειο δωμάτιο. Στο κέντρο, το δωμάτιο είναι σκηνικό. Εκτός κέντρου, το δωμάτιο γίνεται πίεση. Δεν γράφετε «κανόνας των τρίτων» στο πεδίο της δράσης· γράφετε πού βρίσκεται εκείνη.

Το βάθος λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο. Ονομάστε τι είναι μπροστά και τι πίσω: η άκρη ενός γραφείου στο πρώτο πλάνο, η Mara στη μέση, η σφραγισμένη πόρτα στο βάθος. Τρία επίπεδα κάνουν μια εικόνα να μοιάζει με δωμάτιο αντί για αφίσα.

Στην αδύναμη εκδοχή η βελόνα που κινείται στο καντράν συμβαίνει στο βάθος ενός μεσαίου πλάνου, και δεν τη βλέπει κανείς. Ένα ένθετο πλάνο είναι ό,τι πιο κοντινό έχει ο κινηματογράφος σε μια πρόταση με έντονα γράμματα. Χρησιμοποιήστε το όταν ένα μικρό πράγμα αλλάζει τα πάντα, και όχι πάνω από δύο ή τρεις φορές το λεπτό, αλλιώς παύει να σημαίνει κάτι.

Το πλάνο πάνω από τον ώμο δεν είναι απλώς ένας τρόπος να δείξετε δύο ανθρώπους να μιλούν. Βάζει το κοινό πίσω από κάποιον, να κοιτάζει ό,τι κοιτάζει εκείνος. Η Mara ακούει τη γρίλια ενός μεγαφώνου· με την κάμερα πίσω από τον ώμο της, ακούει και το κοινό. Προσθέστε ένα αργό dolly in, γιατί η στιγμή συστέλλεται.

Κάθε κίνηση κάμερας είναι ένα ακόμη πράγμα που πρέπει να επιβιώσει από το πέρασμα από το ακίνητο καρέ στο βίντεο. Ένα αργό dolly in είναι αξιόπιστο. Ένας γερανός που γίνεται γρήγορο πανοραμίκ είναι κορόνα γράμματα. Το σταθερό πλάνο δεν είναι αποτυχία: έξι ή επτά από τα δέκα πλάνα του SIGNAL είναι σταθερά, ώστε τα λίγα που κινούνται να σημαίνουν κάτι. Αν όλα κινούνται, τίποτα δεν κινείται.

• Αξιόπιστα: σταθερή κάμερα, αργό dolly in, μικρό πανοραμίκ, απαλό τιλτ.
• Φιλόδοξα: γερανός, γρήγορο πανοραμίκ, κάμερα στο χέρι. Υπέροχα σε μια ακίνητη εικόνα, κορόνα γράμματα ως βίντεο. Κρατήστε τα για το πλάνο που τα χρειάζεται, και ποτέ σε πλάνο κάτω από 4 δευτερόλεπτα.

Το πλάνο αντίδρασης είναι αυτό που δεν έχει η αδύναμη εκδοχή, και το πιο ακριβό να το παραλείψετε. Το κοινό δεν βιώνει ένα γεγονός· βιώνει κάποιον που βιώνει ένα γεγονός. Γράψτε το σαν οδηγία προς ηθοποιό: τι κάνει το πρόσωπο, και ότι δεν έχει αποφασίσει ακόμη τίποτα.

Αν κοιτάζει έξω από το κάδρο προς τα δεξιά, το επόμενο πλάνο δείχνει τι υπάρχει στα δεξιά της. Αυτό το βλέμμα είναι η φθηνότερη συνέχεια που θα πάρετε ποτέ. Κρατήστε και την κατεύθυνση στην οθόνη: στα αριστερά του κάδρου κοιτάζοντας δεξιά, μένει στα αριστερά. Περάστε τη γραμμή και μοιάζει να γυρίζει ανάποδα από κοπή σε κοπή. Χρησιμοποιήστε το Continues from για να πείτε στο σύστημα ότι κάποια καρέ μοιράζονται ένα στήσιμο.

Διαβάστε με τη σειρά τα μεγέθη πλάνων ολόκληρης της σεκάνς. Το σκηνοθετημένο SIGNAL διαβάζεται έτσι:

Το αδύναμο διαβαζόταν «μεσαίο» έξι φορές. Το σκηνοθετημένο ανοίγει στο πιο ανοιχτό μέγεθος, προχωρά προς τα μέσα, φτάνει στο πιο σφιχτό του σημείο, ένα πολύ κοντινό στον αντίχειρά της πάνω από το πλήκτρο εκπομπής τη στιγμή του μέγιστου δισταγμού, και μετά τραβιέται εντελώς προς τα έξω. Πλησιάζετε καθώς ανεβαίνει η ένταση, απομακρύνεστε όταν εκτονώνεται. Το πιο σφιχτό πλάνο μπαίνει στη στιγμή της μεγαλύτερης πίεσης, όχι της περισσότερης πληροφορίας.

• Η διάρκεια είναι ένα δωρεάν σκηνοθετικό εργαλείο: ένα πλάνο που κρατιέται είναι μια ανάσα που κρατιέται. Δώστε στον δισταγμό ένα δευτερόλεπτο παραπάνω· δώστε στο ένθετο μισό δευτερόλεπτο λιγότερο και κουμπώνει.
• Το Angle ξαναδημιουργεί την ίδια στιγμή από άλλη θέση κάμερας. Το ύψος της κάμερας είναι αξιολογική κρίση: η χαμηλή κάνει τα πράγματα μεγαλύτερα από εμάς, η υψηλή τα κάνει μικρότερα.
• Κλείστε το σχήμα: το SIGNAL τελειώνει σε ένα πολύ γενικό όπως άνοιξε. Ίδιο δωμάτιο, ίδια απόσταση, αλλά εκείνη είναι μικρότερη, η πόρτα μεγαλύτερη, και το παράθυρο κρατά μια αντανάκλαση που δεν θα έπρεπε να υπάρχει.

Κάθε επιλογή πρέπει να επιβιώσει αργότερα από τη δημιουργία βίντεο. Ένας χαρακτήρας που διασχίζει όλο το μήκος ενός δωματίου σε μία λήψη είναι δύσκολος· ένας χαρακτήρας ακίνητος ενώ η κάμερα κινείται λίγα εκατοστά είναι εύκολος. Δύο άνθρωποι που αλληλεπιδρούν είναι δύσκολο· ένας άνθρωπος και ένα αντικείμενο είναι εύκολο. Η περίπλοκη δουλειά με τα χέρια είναι εκεί όπου το βίντεο AI σκοντάφτει ακόμη πιο συχνά.

Στο σενάριο η Mara διασχίζει το δωμάτιο. Στη σεκάνς δεν το βλέπουμε ποτέ: κόβουμε από τη στιγμή που αποφασίζει σε ένα κοντινό του χεριού της που φτάνει, και το περπάτημα το κάνει το κοινό. Αυτό δεν είναι πατέντα. Είναι μοντάζ, που χρησιμοποιείται εδώ και εκατό χρόνια για τον ίδιο λόγο. Ρωτάτε σε κάθε πλάνο: ποια είναι η πιο απλή εικόνα που κουβαλά αυτό το beat; Συνήθως είναι και η καλύτερη εικόνα. Μετά πάρτε το σκηνοθετημένο storyboard στο μάθημα 7.