Πώς να κρατήσετε συνεπείς τους χαρακτήρες AI σε κάθε πλάνο

Τα Story Elements περιέχουν τρία είδη οντοτήτων: χαρακτήρες, τόπους και αντικείμενα. Αυτός είναι ο κόσμος σας. Είναι καμβάς, όχι φόρμα: κάνετε ζουμ, μετακινείτε την προβολή, μετακινείτε και αλλάζετε μέγεθος στις κάρτες, και τις ομαδοποιείτε όπως σκέφτεστε, τους κεντρικούς χαρακτήρες κοντά στην κορυφή, τους δευτερεύοντες πιο έξω. Το zoom to fit φέρνει τα πάντα πίσω στην προβολή. Στο κάτω μέρος μπορείτε να προσθέσετε κείμενο, εικόνες και ήχο, συν τα τρία που μετράνε περισσότερο, γιατί τα χρησιμοποιεί το storyboard: χαρακτήρα, τόπο, αντικείμενο.

Αυτό δεν είναι wiki. Ό,τι γράφετε σε μια περιγραφή το διαβάζει, κατά λέξη, το σύστημα που σχεδιάζει τις εικόνες σας. Γι' αυτό δοκιμάστε κάθε πρόταση: θα άλλαζε την εικόνα; Αν ναι, ανήκει εδώ. Αν όχι, ανήκει στο μυαλό σας, όπου είναι ακόμη χρήσιμη αλλά δεν κοστίζει τίποτα.

Να τι γράφουν οι περισσότεροι την πρώτη φορά:

Καμία από αυτές δεν είναι οδηγία. Το «όμορφη» δεν είναι εμφάνιση. Ένα παλτό δεν είναι συγκεκριμένο παλτό. Το «ανήσυχη» είναι συναίσθημα, και το συναίσθημα αλλάζει από πλάνο σε πλάνο, οπότε δεν μπορεί να είναι μέρος του ποια είναι μόνιμα. Δημιουργήστε ένα φύλλο από αυτό και παίρνετε διαφορετική γυναίκα κάθε φορά, γιατί τίποτα δεν έχει αποφασιστεί.

Η ξαναγραμμένη περιγραφή της Mara αποφασίζει πράγματα που μπορεί να δει μια κάμερα:

• Ηλικία και συγκεκριμένο σωματότυπο.
• Μαλλιά περιγραμμένα από το πώς συμπεριφέρονται, όχι με ένα επίθετο.
• Ένα ρούχο αρκετά ακριβές ώστε να ξανασχεδιαστεί: ένα ανδρικό αδιάβροχο από λαδόπανο, μεγάλο στους ώμους, με τις μανσέτες γυρισμένες δύο φορές.
• Μια μόνιμη σωματική λεπτομέρεια: μια ουλή από έγκαυμα στη ράχη του αριστερού της χεριού.
• Στάση σώματος, γιατί η στάση είναι χαρακτήρας και επιβιώνει σε κάθε γωνία λήψης.

Δεν έχει καθόλου παρελθόν. Οι λέξεις κουβαλούν πολλά και οι εικόνες κουβαλούν τα υπόλοιπα: ρίξτε αναφορές στο mood board. Τρεις ή τέσσερις καλές αναφορές νικούν τις δεκαπέντε. Ένας τοίχος από εικόνες που διαφωνούν μεταξύ τους βγάζει έναν μέσο όρο, και τα πρόσωπα του μέσου όρου είναι ακριβώς τα άχαρα πρόσωπα για τα οποία παραπονιούνται όλοι.

Στο στάδιο του storyboard, κάθε κάρτα χαρακτήρα έχει ένα κουμπί που μετατρέπει την περιγραφή σε φύλλο αναφοράς: πολλές γωνίες του ίδιου προσώπου, από τις λέξεις και τις αναφορές σας. Από εκεί και πέρα, κάθε πλάνο που περιλαμβάνει τη Mara δημιουργείται με βάση αυτό το φύλλο. Δεν είναι μαγεία ούτε μνήμη. Είναι μια εικόνα που κοιτάζει το σύστημα κάθε φορά.

Ανοίξτε τις ρυθμίσεις για προχωρημένους σε οποιοδήποτε στοιχείο για να το δείτε καθαρά: το mood board, η περιγραφή σας και οι εικόνες σας τροφοδοτούν τον κόμβο που δημιουργεί το φύλλο, και το prompt δείχνει κατευθείαν πίσω στο κείμενό σας. Δύο πρακτικοί κανόνες:

• Αν μια κάρτα δείχνει "primary output missing" με κόκκινο, το φύλλο δεν δημιουργήθηκε. Κάθε πλάνο με αυτό το στοιχείο τώρα μαντεύει. Ξαναδημιουργήστε το πριν κάνετε storyboard.
• Η αλλαγή μιας περιγραφής δεν ενημερώνει το υπάρχον φύλλο. Χρησιμοποιήστε το κουμπί αναδημιουργίας στην κάρτα. Με 14 credits είναι πολύ φθηνότερο από δέκα πλάνα χτισμένα πάνω σε ένα ξεπερασμένο πρόσωπο.

1. 1Σχήμα: κυκλικό, από μπετόν, περίπου 8 m διάμετρος.
2. 2Υλικά: γυμνό μπετόν, εξανθήματα αλατιού στους τοίχους, ατσάλι.
3. 3Φως: μία πηγή, ένα ψηλό παράθυρο με θέα βόρεια σε γκρίζο νερό, οπότε όλα είναι ψυχρά και έρχονται από τη μία πλευρά.
4. 4Ένα χαρακτηριστικό στοιχείο: ένας τοίχος από νεκρά καντράν με ραγισμένο τζάμι.
5. 5Βαθμός φθοράς: σκουριά που τρέχει από τη ραφή της πόρτας.
6. 6Τι δεν πρέπει να αλλάξει ποτέ: η σφραγισμένη ατσάλινη πόρτα με το χειροτροχό βρίσκεται πάντα στο βάθος του δωματίου, απέναντι από το παράθυρο.

Αυτή η τελευταία γραμμή κάνει τεράστια δουλειά. Χωρίς αυτήν, η πόρτα μετακινείται από πλάνο σε πλάνο. Με αυτήν, η γεωγραφία της ταινίας σας αντέχει.

Το ακουστικό: βακελίτης, μαύρο, πιο βαρύ απ' όσο δείχνει, ένα σπιράλ καλώδιο που έχει χάσει το ελατήριό του, και μία λεπτομέρεια ορατή σε κοντινό, ένα ακουστικό αυτιού ξεθωριασμένο εκεί όπου το έτριβε ένας αντίχειρας για χρόνια. Αυτή η λεπτομέρεια είναι ο λόγος που το αντικείμενο είναι στην ταινία. Λέει ότι κάποιος καθόταν εδώ για πολύ καιρό πριν από τη Mara, χωρίς ούτε μία λέξη διαλόγου.

Στο brief: το παλτό είναι ανδρικό αδιάβροχο από λαδόπανο, μεγάλο στους ώμους· το παράθυρο βλέπει βόρεια· η πόρτα έχει χειροτροχό· το ακουστικό είναι ξεθωριασμένο. Μια κάμερα μπορεί να δει καθένα από αυτά. Στο μυαλό σας: ποιανού ήταν το παλτό, γιατί δέχτηκε τη θέση, τι έπαθε ο προηγούμενος χειριστής, σε τι χρησιμεύει η πόρτα.

Η δεύτερη λίστα είναι ο λόγος που η πρώτη είναι καλή. Ξέρετε ότι είναι ανδρικό παλτό μόνο επειδή ξέρετε ποιανού ήταν. Αλλά γραμμένο μέσα στο πλαίσιο, το παρελθόν αραιώνει την οδηγία και το μοντέλο προσπαθεί να σχεδιάσει ένα συναίσθημα αντί για ένα παλτό. Γράψτε ό,τι μπορεί να φωτογραφηθεί.

Γράψτε @ σε μια περιγραφή για να αναφέρετε απευθείας το φύλλο ενός άλλου στοιχείου, ώστε ένα πλάνο να λέει «το άδειο παλτό» και το σύστημα να ξέρει ακριβώς ποιο παλτό. Τα στοιχεία μπορούν να δείχνουν το ένα στο άλλο.

Ο βοηθός είναι πραγματικά καλός σε αυτό αν τον περιορίσετε σε ό,τι μπορεί να δει μια κάμερα. Χωρίς αυτό το όριο παίρνετε γονείς, παιδικά τραύματα και ένα αγαπημένο τραγούδι, τίποτα από τα οποία δεν θα εμφανιστεί ποτέ σε ένα κάδρο. Με αυτό, κάνει χρήσιμες ερωτήσεις, όπως για τα παπούτσια και για το αν φοράει κάτι στους καρπούς. Μπορεί επίσης να περικόψει μια φορτωμένη περιγραφή και να ελέγξει τα ονόματα: το SIGNAL έλεγε το αντικείμενο δέκτη σε μία γραμμή δράσης και ακουστικό σε άλλη. Τίποτα για έναν άνθρωπο αναγνώστη, πραγματικό πρόβλημα για μια γεννήτρια εικόνων.

Ένας χαρακτήρας, ένας τόπος και ένα αντικείμενο χρειάστηκαν περίπου 12 λεπτά. Χτίστε τα στοιχεία που εμφανίζονται στη σκηνή που πρόκειται να κάνετε storyboard, και τίποτε άλλο. Τα Story Elements δεν είναι μια εργασία για να ολοκληρωθεί· είναι κάτι που τροφοδοτείτε καθώς προχωράτε. Τα projects πεθαίνουν σε αυτό το στάδιο όταν κάποιος αποφασίζει να τα συμπληρώσει όλα πρώτα.

Η απόδειξη: το ίδιο πλάνο και το ίδιο prompt, μία φορά με «μια νεαρή γυναίκα, όμορφη, φοράει ένα παλτό» και μία φορά με την πραγματική περιγραφή. Αυτό δεν είναι καλύτερο μοντέλο. Είναι καλύτερο brief. Στη συνέχεια, το μάθημα 5 μετατρέπει τη σκηνή σε storyboard.